De taalontwikkeling verloopt volgens een bepaald patroon. Bij een aantal kinderen kent deze ontwEen articulatiestoornis wordt gekenmerkt door het niet of foutief uitspreken van specifieke klanken of klankcombinaties. Klanken worden weggelaten, vervormd of vervangen door andere klanken. Er zijn twee soorten articulatiestoornissen, namelijk fonetische- en fonologische articulatiestoornissen.  Fonetische articulatiestoornissen zijn stoornissen waarbij er moeilijkheden optreden bij de motorische productie van een spraakklank. Om een bepaalde reden kan de articulatiebeweging niet correct gemaakt worden.  Fonologische articulatiestoornissen zijn stoornissen waarbij kinderen moeilijkheden hebben met de uitspraak van klanken waardoor ze klanken of klankcombinaties vereenvoudigen. Deze vereenvoudigingprocessen horen bij een normale taalverwerving maar kinderen met een fonologische articulatiestoornis passen deze vereenvoudigingen toe tot op een leeftijd dat leeftijdsgenootjes dit niet meer doen.ikkeling een vertraagd of afwijkend verloop. Men spreekt dan over een dysfatische ontwikkeling of een primaire taalontwikkelingsstoornis. De stoornis treft zowel de ontwikkeling van de taalvorm (verbuigingen en vervoegingen en de zinsbouw), de taalinhoud (woordenschat) als het taalgebruik. Er is sprake van dysfasie wanneer er ernstige expressieve en/of receptieve taalstoornissen zijn, die hardnekkig blijven voortduren na de vijfde verjaardag en die ernstig interfereren met de sociale communicatie en/of dagelijkse activiteiten die mondelinge taal vereisen. De taalstoornis is niet het gevolg van een pervasieve ontwikkelingsstoornis, een gehoorstoornis, of een intelligentiestoornis.